บางอารมณ์...
posted on 13 Mar 2010 11:11 by my-ployko in Sensitive
บางอารมณ์ฉันก็แรง
สะใจ...ที่ใครบางคนถูกฉันกระทำบางอย่างอย่างโหดร้าย
โมโห...ซะจนเหวี่ยงทุกคนที่อยู่ใกล้
บางอารมณ์ฉันก็แสนจะอ่อนไหว ...
ร้องให้ ...เพียงแค่เห็นภาพที่แสนจะอบอุ่น
ซาบซึ้ง...ทุกครั้งที่เห้นบทเพลงสรรเสริญพระบารมีก่อนดูหนัง
ฉันชอบอ่านหนังสือ ...
อาจเพราะในวัยเยา์ว์พ่อกับแม่ต้องทำงาน ฉันที่ต้องอยู่บ้านคนเดียว
เพราะพี่ชายหนีไปเล่นเกมส์ทิ้งน้องอยู่บ้าน(ฮา)
มีที่พักพิงใจตรงวีดีโอการ์ตูนที่ฉันดูนับร้อยครั้ง
ของเล่น หม้อเตา ที่จะต้องมีฉันเล่นเหงาๆคนเดียว
และหนังสือเรียนของพี่ชาย ฉันสนุกที่จะไปอ่านเรื่องราวเหล่านั้น แก้ว เกล้า
...
และจากนั้นมา ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แต่ฉันชอบอ่านหนังสือ
หนังสือรัก หนังสือนวนิยาย ไซไฟ แฟนตาซี และหลังๆมาก็ชอบอ่านสืบสวนสอบสวนด้วย..
ทุกๆครั้งที่อ่าน ฉันจะจมไปในโลกของมัน
ทำใหห้ฉันลืมไปทุกสิ่ง
ลืมว่าทำไมฉันถึงมานั่งอ่าน
ลืมว่าฉันรอคอยอะไรอยู่
เพราะ ต้องทำงาน ฉัน ที่เกิดอุบัติเหตุเมื่อตอนนั้น
จึงต้องนั่งคนเดียวในโรงพยาบาล แรกๆ.... ฉันติดแม่มาก
แต่เวลาที่ผ่านไปก็ทำให้ฉันรู้ว่า ฉันจะทำแบบนั้นไม่ได้อีก
พ่อกับแม่จะตามใจฉันทุกเรื่องไม่ได้
พวกท่านต้องทำงาน หาเลี้ยงครอบครัว
จ่ายค่าพยาบาลฉันซึ่งเป็นเงินจำนวนมากทีเดียว
ปัจจุบัน บางครั้งคราวฉันก็ต้องไปหาหมออีก แต่ว่าฉันไปคนเดียว
บางทีมีนัดที่ฉันต้องไปโรงพยาบาล ไปนอน ไปผ่าตัด
ตอนอายุ 15 ปี เด็กผุ้หญิงคนนึง ไปผ่าตัดแล้วต้องกลับบ้านเอง
ทำไมหลายๆคนถึงบอกว่าฉันเก่ง?
คนที่คุณควรจะบอกคือพ่อแม่ของฉัน
ที่หาเงินเป็นค่าพยาบาลฉันมากขนาดนี้ได้
ฉันเอาเงินพวกท่าน ที่หายากเย็นมาใช้
เอาเวลาเย็น ที่ควรจะพักผ่อนของท่านมาเยี่ยมฉัน
...หลายๆคนบอกว่าฉันเข้มแข็ง
ไม่จริงหรอก ... ฉันแค่เข้าใจเท่านั้นเอง
บางวินาทีฉันอยากให้ท่าเป้นคนมาเฝ้าฉัน
อยากให้วินาทีแรกที่ฉันตื่นมานอนพักฟื้นฉันมองเห็นพ่อกับแม่
แต่มันเป้นไปไม่ได้ ฉันที่ไร้เรี่ยวแรงจึงได้แต่ร้องให้เงียบๆ
ทั้งซึ้งใจที่พี่สาวร่วมตายายมาเฝ้า
และอยากเจอคนในครอบครัวที่ฉันรักที่สุดมาเฝ้า
แต่ฉันจะพูดอะไรได้ละ?
ฉันพูดได้เหรอว่าไม่ต้องทำงานมาเฝ้าไข้น้อง
(ฉันเป็นลูกสาวคนสุดท้องเลยแทนตัวเองว่าน้อง)
ฉันพูดได้เหรอ?ว่าอย่้าไปไหนเฝ้าน้องตลอดเวลา
...ฉันทำไม่ได้ ฉันไม่อยากจะทำให้พวกท่านลำบากใจมากกว่านี้
สิ่งที่ฉันทำได้คือหายให้ไวที่สุด
.....................................................................
และยอมรับว่าฉันควรจะอ่านหนังสือต่อไป